و اهل بيت است . در نخستين آيه مىفرمايد : آنها اين وحى الهى را پذيرا نمىشوند « بلكه مىگويند : او بر خدا دروغ و افترا بسته ، و اينها زائيده فكر خود او است كه به خدا نسبت مىدهد » ( * ( أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّه كَذِباً ) * ) . « در حالى كه اگر خدا بخواهد بر قلب تو مهر مىنهد و قدرت اظهار اين آيات را از تو مىگيرد » ( * ( فَإِنْ يَشَإِ اللَّه يَخْتِمْ عَلى قَلْبِكَ ) * ) . اين در حقيقت اشاره به استدلال منطقى معروفى است كه اگر كسى دعوى نبوت كند و معجزات و آيات بينات بر دست و زبان او ظاهر شود ، و مورد حمايت و نصرت الهى قرار گيرد ، اما او بر خدا دروغ بندد حكمت خداوند ايجاب مىكند كه آن معجزات و حمايتش را از او بگيرد ، و رسوايش سازد ، همانگونه كه در آيه 44 تا 46 سوره حاقه آمده است : وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الأَقاوِيلِ لأَخَذْنا مِنْه بِالْيَمِينِ ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْه الْوَتِينَ : « هر گاه او دروغى بر ما ببندد ما او را با قوت و قدرت مىگيريم ، و مجازات مىكنيم ، و رگ قلب او را مىبريم » . در تفسير اين جمله مفسران احتمالات ديگرى نيز داده‌اند ، اما آنچه در بالا گفته شد از همه روشنتر به نظر مىرسد . اين نكته نيز قابل توجه است كه يكى از نسبتهاى ناروا كه مشركان و كفار به پيغمبر گرامى اسلام ص مىدادند اين بود كه او اجر رسالت خود را مودت خويشاوندانش شمرده ، و اين را بر خدا دروغ بسته است ( به تناسب بحثى كه در آيات گذشته آمد ) و آيه فوق اين نسبت را نيز نفى مىكند . ولى با اينحال مفهوم آيه منحصر در اين معنى نيست ، زيرا طبق آيات ديگر قرآن دشمنان پيامبر ص اين تهمت را در باره كل قرآن و وحى به ساحت قدس پيامبر ص مىبستند ، در آيه 38 يونس مىخوانيم : أَمْ يَقُولُونَ افْتَراه قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِه : « بلكه مىگويند اين را بر خدا دروغ بسته ، بگو اگر چنين است